متن زیر درباره تاریخچه شهر کردکوی که به نام تمیشه معروف بوده است می باشدالبته با این توضیح که منطقه جنوبی کردکوی (محله بالابلوک ) هنوز هم به آن تمشی می گویندکه در قدیم وسعت آن منطقه ی بین بهشهر تا استرآباد (گرگان کنونی )بوده است.
تمیشه
تَمیشَه ، شهری قدیمی در مشرق طبرستان قدیم . این شهر در مرز شرقی طبرستان و سرحد گرگان ، در شانزده فرسخی مشرق شهر ساری (ساریه ) واقع بوده است . نام آن در منابع سده های اولیة اسلامی به صورت طَمیس (ابن خرداذبه ، ص ۱۱۹؛ ابن رُسته ، ص ۱۴۹)، طَمیسه (بلاذری ، ص ۳۲۶)، طمیش (ابن فقیه ، ص ۳۰۲)، طَمیشه (اصطخری ، ص ۲۰۷)، طمیسة و تمیشة (مقدسی ، ص ۳۵۴ـ ۳۵۵) آمده است . ضبط تمیشه نیز در منابع قدیم فارسی به کار رفته است ( رجوع کنید به حدودالعالم ، ص ۱۴۴؛ فردوسی ، ص ۲۲، ۳۶،۴۰؛ ابن اسفندیار، ج ۱، ص ۱۵۲).
شهر کردکوی
از اوضاع تمیشه پیش از اسلام اطلاع چندانی در دست نیست . در شاهنامه آمده که شهر تمیشه پایتخت دوم فریدون ، پس از آمل ، بوده است (فردوسی ، ص ۲۲). در دورة ساسانیان ، انوشیروان در مشرق تمیشه دیواری آجری از کوه تا دریا ساخت تا از حملة ترکان به طبرستان جلوگیری کند. او مدتی در تمیشه به سر برد و در آنجا به عمارت پرداخت (ابن رسته ، ص ۱۵۰؛ ابن فقیه ، ص ۳۰۴؛ یاقوت حموی ، ج ۳، ص ۵۴۷؛ ابن اسفندیار، همانجا).
مسلمانان تمیشه را در سال ۳۰ و زمان خلافت عثمان (۲۳ـ ۳۵) گشودند (طبری ، ج۵ص۲۸۳۶؛ قس ابن فقیه ، ص ۳۰۷). به نوشتة حجازی کناری ، محقق معاصر، در آن زمان یکی از آبادیهای مهم تمیشه آبادی کوسان * بود (ص ۱۰۲). طبری به لشکرکشی و نبرد سنگین سعیدبن عاص در شهر ساحلی تمیشه ، گشوده شدن دروازه به دست اهالی هنگامی که سعید به آنان امان داده بود و کشتار ایشان اشاره کرده است (ج ۵، ص ۲۸۳۶ـ۲۸۳۷). در سال ۹۸ یزیدبن مُهَلَّب به تمیشه لشکر کشید. در اواسط قرن دوم ابوالعباس طوسی ، حاکم طبرستان ، سپاه هزار نفری از اعراب را به سرپرستی شمربن عبداللّه
خزائی در «مَسلحة تمیشه » مستقر کرد (ابن اسفندیار، ج ۱، ص ۱۶۲، ۱۷۸).
در ۲۲۴، کوهیار به دستور برادرش مازیار ــ آخرین امیر قارِن وَندان طبرستان ــ شهر و باروی تمیشه را ویران کرد و اهالی آنجا را کشت . پس از او سُرخاسْتان ، از یاران مازیار در ساری ، به تمیشه رفت و دور آن خندقی استوار حفر کرد و دژی محکم بنا نهاد (طبری ، ج ۱۱، ص ۱۲۷۵). ابن اثیر (ج ۶، ص ۴۹۵ـ۴۹۶) با نقل همین وقایع ، طول باروی ویران شده را حدود ۵۵۶ ، ۵ متر ضبط کرده است . ابن خلدون (ج ۴، ص ۵۵۳) نیز از بارو ساختن مازیار در مشرق تمیشه (در محل باروی ساسانیان ) و حفر خندقی در آنجا یاد کرده است .
در قرن سوم ، ابن خرداذبه (ص ۱۱۸ـ۱۱۹) در بیان جَربی ' (سرزمینهای شمال )، و بلاذری (همانجا) در ذکر فتح گرگان و طبرستان از شهر تمیشه و قریة نامیه / نامنه نام برده اند (نیز رجوع کنید به ادامة مقاله ). در اواخر قرن سوم ، ابن رسته تمیشه را اولین شهر طبرستان از طرف گرگان دانسته و به دروازة بزرگ ، جمعیت زیاد، مسجدجامع و سپاه آنجا اشاره کرده است . به گفتة او، اهالی تمیشه و طبرستان فقط از طریق آن دروازه می توانستند به گرگان بروند (همانجا). ابن فقیه (قرن سوم ) از حدود تمیشه ، وجود منبر، دو هزار سپاهی و دیواری در آنجا یاد کرده است (ص ۳۰۳ـ ۳۰۴). او فاصلة استرآباد تا تمیشه را هفت فرسخ و فاصلة تمیشه تا نامیه را شش فرسخ ضبط کرده است (ص ۳۳۰).
در قرن چهارم ، اصطخری (ص ۲۱۶ـ۲۱۷) و ابن حوقل (ص ۳۸۴) به تمیشه در فاصلة سه «مرحله »ای ساری و یک مرحله ای استرآباد و نیز آبادیهای نزدیک آن ، از جمله بارَسْت / مارست و آبادان / ابادان ، اشاره کرده اند. مؤلف حدودالعالم تمیشه را شهرکی خرد و میان کوه و دریا، در فاصلة یک مرحله ای شهرک لِمراسْک ذکر کرده و از بارو، نعمت بسیار و حصار استوار آنجا یاد کرده است (ص ۱۴۴ـ ۱۴۵). در اواخر قرن چهارم ، مقدسی به نقل از مؤلفان پیشین ، در بارة تمیشه و آبادیهای نزدیک آن مطالبی آورده است (ص ۳۵۴ـ ۳۵۵، ۳۷۲).
در قرن ششم ، سمعانی تمیشه را قریه ای در مازندران ضبط کرده و از بزرگان آنجا یاد نموده است (ج ۴، ص ۷۲). مهمترین وقایع تمیشه در این قرن عبارت است از: لشکرکشی مرداویج ، فرستادة سلطان سنجر (حک : ۵۱۱ ـ۵۵۲) با ده هزار سپاهی به تمیشه و استقبال اهالی از او؛ به آتش کشیده شدن نواحی تمیشه به دستور بهرام ، از امرای طبرستان ، ظاهراً در ۵۱۲ پس از یک ماه نبرد با رستم پسر دارا؛ و محاصرة چهل روزة تمیشه به فرمان مؤید آی ابه (متوفی ۵۶۹)، غلام سلطان سنجر (ابن اسفندیار، ج ۲، ص ۵۵ ـ۶۰، ۶۹ـ۷۱؛ مرعشی ، ص ۲۲۵ـ ۲۲۶، ۲۳۸ـ ۲۳۹، ۲۴۸؛ خواندمیر، ج ۲، ص ۴۱۹).
در ۶۱۳، ابن اسفندیار تمیشه را یکی از ۲۷ شهر درون دربند تمیشه و در هامون در طبرستان ذکر کرده (ج ۱، ص ۷۴) و گفته است که فریدون ، پس از پیروزی بر ضحاک ، تمیشه را پایتخت خود کرد. در دورة ابن اسفندیار، ویرانه های شهر تمیشه در جایی که او موضع «بانَصران » خوانده و نیز آثار گنبدهای گرماوه و خندقی که از کوه تا دریا کشیده شده بود، بجا مانده بود (همان ، ج ۱، ص ۵۸). ابن اسفندیار، به نقل از علاءالدین تکش (حک : ۵۶۸ ـ۵۹۶)، در بارة تمیشه گفته است : «در معمورة عالم چون آن طرف جایی نیست ، چندان قلاع حصین و اموال دفین که در آنجاست ، کجا تواند بود و آبها بر روی زمین روان و ینابیع که به تابستان به برف و یخ حاجت نیست و کهریزهای پاکیزه ساخته و حقیقت آنکه آن موضع را شمّامة الدّین گفتند» (ج ۲، ص ۱۳۹). در ۶۱۷، در پی هزیمت سلطان محمدخوارزمشاه و عبور وی از این نواحی ، لشکر مغول به تمیشه حمله کرد (منهاج سراج ، ج ۱، ص ۳۱۲). در ۶۲۳، یاقوت حموی ضمن نقلِ مطالبِ پیشینیان اشاره کرده است که «تَمِیسَة » و «نَمیسَة » همان تمیشه نزد ایرانیان است (ج ۳، ص ۵۴۷، ج ۴، ص ۸۱۵). به نوشتة عطاملک جوینی در ۶۳۰، نصرت الدین از سوی قاآنِ مغول ، حاکم ناحیه ای از کبودجامه در درون تمیشه تا بیرون تمیشه و استرآباد شد (ج ۲، ص ۲۲۲ـ۲۲۳). در ۶۹۲، رشیدالدین فضل اللّه در بارة به سر بردن غازان خان و قتلغ شاه در تمیشه مطالبی آورده است (۱۳۵۸، ص ۳۶ـ۳۷؛ همو، ۱۳۷۳ش ، ج ۲، ص ۱۲۳۶). اولیاءاللّه آملی در ۷۳۴ و در ذکر واقعة امیرمسعود سربداری و توجه او به جانب مازندران ، از خندق تمیشه نام برده است (ص ۱۸۰، ۱۸۶). در قرن نهم ، مرعشی به خرابة تمیشه اشاره کرده و نشستگاه فریدون را تمیشة دیگری (تمیشة اَهلَم در نزدیکی آمل رجوع کنید به مهرآبادی ،( ج ۱، ص ۱۲۷، پانویس )، غیر از تمیشة بانصران یا تمیشه کوتی بانصران در مشرق طبرستان ، دانسته است (ص ۱۲ـ۱۳، ۱۶). مقصود مؤلفان قدیم ، از جمله ابن اسفندیار (ج ۱، ص ۵۸)، از تمیشه ، تمیشه ای بوده که در نزدیکی قریة نامیه در مشرق طبرستان قرار داشته است .
از زمان ویرانی تمیشه اطلاع دقیقی در دست نیست . بعضی منابع جدید، ویرانی آن را در دورة مغول ، بویژه میان سالهای ۶۱۷ تا ۶۲۵، ذکر کرده اند (رابینو ، ص ۱۱۴؛ مهجوری ، ج ۱، ص ۲۲۹؛ شایان ، ص ۳۲۵). به عقیدة رابینو (ص ۱۳۹)، پس از تغییراتی که با حملة مغول روی داد، تمیشه جزو نواحی گرگان و ضمیمة مازندران گردید. در ۱۲۷۵ـ۱۲۷۷/ ۱۸۵۸ـ۱۸۶۰ ملگونوف (ص ۶۶ـ۶۷) از آبادی «سرکَلا خرابْ شهر» ــ که ظاهراً تمیشه در آنجا بود ــ در بلوک سَدَن رُستاق ، از بلوکات استرآباد، نام برده است در همین زمانها، مکنزی (ص ۱۶۸) از مشاهدات خود از امامزاده ، آثار دیوار و خندق خرابه شهر گزارش داده است . رابینو در ۱۳۲۶ـ۱۳۲۷/ ۱۹۰۸ـ ۱۹۰۹ محل شهر قدیمی تمیشه را در دهات اَنزان (در ۱۳۷۹ش از دهستانهای بخش مرکزی در شهرستان بندرگز) و جایی به نام خرابه شهر ذکر کرده و از امامزاده ای محصور با قبرستانی وسیع ، خرابه های خندق ــ که از کوه تا دریا کشیده شده است ــ و رود کوچک خرابه شهر (الوندکیا) در حدود صدمتری آن خبر داده است (ص ۱۱۴ـ۱۱۵، ۱۹۲؛ نیز رجوع کنید به برزگر، ج ۱، ص ۳۹؛ شایان ، همانجا).
باستان شناسان در بارة آثار شهر قدیم خراب شهر و اشیای نفیس (بویژه از قرن هفتم ) به دست آمده از آنجا مطالبی گزارش کرده اند ( رجوع کنید به مداح ، ص ۱۵۶). در ۱۳۴۳ ش کاوشگران در سر کلاته خرابه شهر (نیز سَرکلاتة خراب شهر؛ در محل سَرکلاته ) و در قلعة نظامی و ناحیة بانصران ، سفالینه هایی متعلق به پیش از اسلام و دورة اسلامی ، و نیز از استخوانهایی از حیوانات و انسانها کشف کرده اند. در حفریات ناحیة بانصران ، مشخص شده که بالاترین لایه های شیشه های سفالی متعلق به سده های ششم تا هشتم است ( رجوع کنید به بیور و فهروری ، ص ۴۳ـ۴۷).
امروزه ویرانه های شهر تمیشه در محل آبادی سَرکلاته ، مرکز دهستان چهار کوه ، در بخش مرکزی شهرستان کُردکوی ، در استان گلستان ، در حدود یازده کیلومتری جنوب غربی شهر کردکوی و شش کیلومتری جنوب راه اصلی کردکوی ـ بهشهر واقع است (ایران . وزارت کشور، ص ۵۷؛ رزم آرا، ج ۳، ص ۱۵۳؛ فرهنگ جغرافیائی آبادیها ، ج ۲۹، ص ۸۸).
از نخستین روزهای شروع تاریخ ایران در سرزمینی که ایرانشهرش می خواندند. کردکوی در گردونه حوادث تاریخی نقش مهمی یافت. فریدون پسر آبتین بزرگترین پادشاه پهلوانی داستان ایران در حماسه ملی ایرانیان شهری بنام تمیشه بنا نهاد و به نوشته حکیم ابوالقاسم فردوسی
فریدون فرخ تمیشه بکرد نشست اندر آن نامور بیشه کرد
دو عکس زیبااز جلوه های کردکوی
***
***
فریدون فرخ تمیشه بکرد نشست اندر آن نامور بیشه کرد
و این تمیشه قسمتی از کردکوی امروزین است که تاریخ ایران و گلستان بدون ذکر نام و یاد آن ابتر است.
تمیشه و کردکوی شاهد حضور حسین(ع) در سال ۲۰ هجری قمری نیز بوده اندک همراه سعید بن عاص عازم فتح گرگان شدند. در عصر صفویه تحول بزرگی در منطقه ایجاد شد. شاه عباس برای مقابله با صحرا گردان مهاجمی که به شمال و شرق هجوم می آوردند و برای جلوگیری از شورش قبائل ترک و کرد جمع زیادی از آن دو قبیل را به شمال و شمال شرقی کوچانید و از آن زمان وراث تمیشه باستانی کردمحله نامیده شد.
اسامی این شهر از ابتدا تا کنون به ترتیب : توسکان ، نیم مردان، میان کلا، جمشید آباد، کردخیل، تمیشه، کردمحله، و سپس به کردکوی نامگذاری شده است. شهرستان کردکوی سابقه تاریخی زیادی دارد. قدمت بنای شهر کردکوی را به بیش از ۲۵۰ سال پیش می دانند که در زمان آل زیار از مناطق آباد بوده است.
هرگاه از شهر کردکوی امروز و کردمحله مذکور در تاریخ به سمت جنوب حرکت کنیم نرسیده به کوهستان البرز و تقریباً در قسمت انتهائی جلگه به جاده معروف شاه عباسی می رسیم که در گذشته به خیابان معروف بود. این جاده کم عرض و سنگ فرش بود و هنوز هم قسمتهائی از آن در جنوب کردکوی باقی است و به همین نام خوانده می شود. به فاصله ۱ الی ۲ کیلومتری بالاتر از طریق جاده مزارع بن کلاته در منتها ا لیه جنوبی جلگه و در دامنه شمالی کوههای البرز واقع شده است مزارع بن کلاته از جنوب شرقی کردکوی تا غرب روستای بالاجاده امتداد دارد و هرگاه امروز نیز به این مزارع مراجعه کنیم صدها تکه سفال و تیله شکسته حکایت از وجود شهری در این ناحیه می نماید.
کردکوی شهر روشن آباد باستانی ، مرقد امام زاده ای غریب درکنار گندم زارهای مواج و رقصان در عبور نسیم دریا ، شهر آبشار و جنگلهای سبز و انبوه وهم آلـــــودهو زمزمه های زنبوران عسل که بر خرمنهای گلهای وحشی عطر زندگی را پر می کنند . شهر مزارع پر از لاله های وحشی و چشمهای خیره بر آن همه زیبائیها.
خیابان تاشه
موقعيت جغرافيايي شهرستان کردکوي
شهرستان کردکوي با جمعيتي بالغ بر ۷۰۰۰۰ نفر و مساحتي در حدود ۵/۸۱۵کيلومتر در غرب استان گلستان و در فاصله ۲۸ کيلومتري گرگان واقع شده است. اين شهرستان از شمال به شهرستان بندرترکمن، از جنوب به رشته کوه هاي البرز شرقي و استان سمنان، از شرق به شهرستان گرگان و از غرب به شهرستان بندرگز محدود ميباشد. جنوب اين شهرستان را ارتفاعات البرز شرقي تشکيل ميدهد که مهم ترين کوههاي آن، درازنو و زمه کوه، چلستان، جهان نما، پلاش و حداکثر ارتفاع آن از سطح دريا ۳۵۰۰ متر است. بخش شمالي شهرستان از زمين هاي جلگه اي هموار با شيب ملايم تشکيل شده و به زمين هاي بندرترکمن، رودخانه قره سو و خليج گرگان منتهي مي گردد.
با توجه به موقعيت جغرافيايي، ارتفاع و امتداد کوهها و نزديکي به درياي خزر، اين شهرستان در قسمت جلگه اي داراي آب و هواي معتدل مرطوب و در قسمت کوهستاني، داراي آب و هواي معتدل کوهستاني است. پوشش گياهي اين شهرستان با توجه به ارتفاع زمين متنوع است. تا ارتفاع ۲۴۰۰ متري را جنگل هاي انبوه پوشانده است. در ارتفاعات پايين، درختان ممرز، انجيلي، توسکا، آزاد، لرگ و در ارتفاعات متوسط، راش، ملچ، نمدار، افرا و در ارتفاعات بالاتر درختان ارس، بلوط و سرو کوهي ميرويند. در جنوب کردکوي، جنگل تا خط الرأس کوههاي درازنو گسترش داشته و يکي از انبوه ترين مناطق جنگلهاي خزري به شمار مي رود.
در ضلع شمالي البرز رودخانه هاي زواردشت، غاز محله کردکوي، شش دانگ بالاجاده، غرب بالاجاده و مياندره را مي توان نام برد که به رودخانه قره سو وارد و از شمال کردکوي به خليج گرگان مي ريزد.
کردکوي در ۵۴ درجه و ۷ دقيقه درازاي جغرافيايي و ۳۶ درجه و ۴۷ دقيقه پهناي جغرافيايي و در بلندي متري از سطح دريا قرار دارد. شهر کردکوي در ۱۰۴ کيلومتري شمال خاوري ساري و در مسير راه اصلي گرگان ـ ساري است. کردکوي در دشت گرگان و در ۲ کيلومتري جنگل و ۶ کيلومتري دامنه هاي البرز و در ۸کيلومتري درياي مازندران قرار گرفته است. همسايگان آن از شمال؛ بندرترکمن، از خاور؛ گرگان، از باختر؛ بندرگز و از جنوب؛ بهشهر به توجه به موقعیت جغرافیایی , ارتفاع و امتداد کوهها و نزدیکی به دریای خزر, این شهرستان در قسمت جلگه ای دارای آب و هوای معتدل مرطوب و در قسمت کوهستانی , دارای آب و هوای معتدل کوهستانی است.
پوشش گیاهی این شهرستان با توجه به ارتفاع زمین متنوع است. کوهپایه ها , زمین های زراعتی توام با چمن زار ها گسترش دارند. تا ارتفاع ۲۴۰۰ متری را جنگلهای انبوه پوشانده است., در ارتفاعات پایین درختان ممرز , انجیلی , توسکا, آزاد, لرگ و در ارتفاعات متوسط راش, ملچ, نمدار, افرا و در ارتفاعات بالاتر در ختان ارس , بلوط و سرو کوهی می رویند. در جنوب کردکوی جنگل تا خط الراس کوههای درازنو گسترش داشته و یکی از انبوه ترین مناطق جنگلهای خزری به شمار می رود.
در شهرستان کردکوی با توجه به شرایط آب و هوایی , بیشترین بارش در فصول پاییز و زمستان صورت می گیرد. بارش سالانه در کردکوی تا حدود ۵۷۰ میلیمتر می رسد. شیب تند زمین, رودهای مناسبی را بوجود آورده است. در ضلع شمالی البرز رودخانه های زواردشت , غاز محله کردکوی, شش دانگ بالاجاده, غرب بالاجاده و میاندره , را می توان نام برد که به رودخانه قره سو وارد و از شمال کردکوی به خلیج گرگان می ریزد.
کشاورزی از ارکان اصلی اقتصاد این شهرستان به شمار می رود. از محصولات مهم کشاورزی پنبه, گندم, برنج و سویا است. شهرستان کردکوی دارای مراتع غنی و جنگلی و چمنزارهای ییلاقی است. به سبب حاصلخیزی منطقه و توسعه کشاورزی بیشتر صنایع این شهرستان در رابطه با محصولات کشاورزی تاسیس شده است. از مهمترین آنها کارخانه پنبه پاک کنی, صابون سازی , روغن کشی , شالیکوبی, چوب بری, و خوراک ماکیان و نئوپان را می توان نام برد. از صنایع دستی این شهرستان حصیر بافی, نمد زنی, بافتن چادر شب محلی و جوراب پشمی هستند.
دشت گرگان در سواحل جنوب شرقی دریای مازندران دل سپرده به نجوای امواج ، طبیعتی جذاب و سیمای یگانه دارد. جای جای این دیار از جمله مراکز مهم تمدنی ایران زمین محسوب می گردد . و کردکوی در این میان درّی است بی همتا.
تا کنون در شهرستان کردکوی ۵۹ اثر تاریخی_ فرهنگی از هزاره های قبل از میلاد تا سده های میانی اسلام شناسایی گردیده است که از این تعداد ۲۸ اثر در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.
مهمترین آثار باستانی کردکوی : گنبد رادکان, جاده شاه عباسی, دیوار و شهر تمیشه.
جاذبه های مذهبی کردکوی: امامزاده طاهر و ابراهیم در روستای النگ, زیارتگاه معصوم زاده سبز پوش در حدود بالاجاده, امامزاده مجید در شهر کردکوی, امامزاده روشن آباد, امامزاده چهارکوه.
جاذبه های طبیعی: منطقه حفاظت شده جهان نما, دهکده ییلاقی درازنو, پارک جنگلی کردکوی, آبشار دوآب(دِاُو) , آبشار هفت طبقه.
غارها:
غار یخچال: در حدود دهکده ییلاقی درازنو
غار گنج خانه: در ارتفاعات جنوبی کردکوی
غار جهان نما: در منطقه حفاظت شده جهان نما.
روز جمعه هوا باراني بود
البته باراني زيبا
به طرف دوآب رفتيم
منطقه اي زيبا
با يك آبشار زيباتر
***
و دو چشمه گوارا
***
و مناظري چشم نواز
شگفت انگیز
من و نعمت و علی بابا
در ادامه مطلب چند عكس زيبا ازدوآب
این هم عکس های دیدنی منطقه دوآب
که مسیری برای پیاده روی مردم است
***
عکس ۱
عکس ۲
عکس ۳
عکس۴
عکس
امیدوارم خوشتان آمده باشد